RB callewier jean-marie alg Papa, Nous pouvions téléphoner avec l’un l’autre pendant des heures et maintenant je dois souffrir pour écrire un texte sur toi. Tu me posais des questions sans cesse. Que nous vivions loin de toi, ne te rendait pas des ennuis. Tu l’avais compris parce que tu aimais autant des Cévennes que moi. La nature était ton dada et je ne pouvais pas raconter trop sur notre jardin et le paysage qui étaient en train de changer … de nouveau, chaque saison. Tu as supporté notre projet de poterie immédiatement. Tu n’étais pas un homme qui s’exprimait avec aisance, mais je sentais ton enthousiasme. Pendant mes études universitaires, je cherchais toujours ta confirmation. C’est seulement quand je m’occupais de quelque chose créative et d’être plus moi-même, que tu m’as donné cette confirmation. Tu aimais de donner un coup de main à l’atelier. Une fois, tu es venu ici tout seul pour une semaine. Pendant des heures tu t’es assis sur notre terrasse, avec notre chien à tes pieds. Je te confiais mes pots complètement et tu les a colorié avec de la cire, mieux que je peux le faire moi-même. Pendant que je pouvais faire d’autres tâches, nous avons discuté pendant des heures. Inoubliable ! Tu étais notre papa créatif. Le papa qui pouvait dessiner magnifiquement. Quand nous étions petites nous ne devions que poser une question et notre souhait était sur papier. Nous ne devions que poser une question … et tu essayais à nous aider. Tu étais un soutien et tu l’es encore aujourd’hui. Notre éducation large d’idées, tolérante et philosophique nous a appris des valeurs et des normes que je veux passer aussi à ma fille. Elza va certainement connaitre son bon-papa. Je te promettais de faire un joli album de photos détaillé. Cela va m’aider à te décrire, à raconter de toi. Tu avais une grande passion et un talent pour la photographie. J’ai reçu votre appareil photo … Tu m’as donné avec tant d’envie. Avec beaucoup de patience tu m’as expliqué comment l’appareil fonctionnait. Tu voulais que je suivrais des cours et que je lisais tes livres de photographie … Tu étais un bon professeur … Jamais tu as cessé de nous stimuler à apprendre des choses. Tu aimais des nouveaux trucs toi-même et était plus au courant que moi de la technologie. Cher papa … J’étais si habituée à notre coups de fils … À qui est-ce que je dois raconter tout maintenant ? J’étais votre bavarde. Quand j’étais petite, tu me suppliais de me taire. Comment est-ce que je vais trouver une solution à certaines problèmes maintenant ? Tu aimais l’idée de planter un arbre dans les Cévennes comme nous avons fait pour notre oncle Johan … Nous allons faire cela. À un endroit tranquille avec une vue fantastique … Donc, papa, je ne t’abandonne pas encore, nous allons continuer à bavarder … Merci en avance et à bientôt … Papa, we konden uren met elkaar telefoneren en nu moet ik zwoegen om een tekst over jou te schrijven. Je vroeg me altijd honderduit. Dat we ver wonen vond je niet erg, denk ik. Je begreep dat, want je hield evenveel van de Cévennes als mij. De natuur was je domein en ik kon je niet genoeg vertellen over hoe het landschap en onze tuin aan het veranderen was… ieder seizoen opnieuw. Ons pottenbakkersproject kreeg onmiddelijk je volledige steun. Je was geen man van grote woorden, maar ik voelde je enthousiasme. Tijdens mijn universitaire studies zocht ik altijd naar je erkenning. Pas toen ik echt iets creatiefs ging doen, dus meer mezelf zijn, gaf je me die erkenning. Graag had je meegeholpen in het atelier. Eén keer ben je een week alleen afgekomen. Uren heb je op ons terras, met onze hond aan je voeten, gezeten. Ik vertrouwde je volledig mijn potjes toe, die heb je, beter dan ik zelf kan, met was ingekleurd. Terwijl kon ik verderwerken en hebben we uren gediscusieerd. Onvergetelijk. Je was onze creatieve papa. Papa die prachtig kon tekenen. Toen we klein waren moesten we het maar vragen en enkele seconden later stond onze wens op papier. We moesten het maar vragen… en je probeerde ons te helpen. Een steunpilaar was je en ben je nog altijd. Onze ruimdenkende, tolerante, filosofische opvoeding gaf ons de waarden en normen mee die ik ook aan mijn eigen dochter wil doorgeven. Elza zal haar opa zeker kennen. Ik beloofde je van een mooi uitgebreid fotoboek te maken. Dit zal me helpen om je te beschrijven, om over je te vertellen. Je had een énorme liefde en een talent voor fotografie. Ik kreeg jouw fototoestel…je gaf het mij met zoveel goesting. Met veel geduld legde je beknopt uit hoe het functioneerde. Je wilde dat ik lessen ga volgen en je fotografieboeken lees … Je was een goede leraar… nooit ben je gestopt met ons aan te moedigen om dingen bij te leren. Je hield zelf van nieuwe snufjes en was meer dan mij op de hoogte van technologie. Lieve papa… ik was onze telefoongesprekken zo gewoon… aan wie ga ik nu alles vertellen? Ik was je babbelgat. Toen ik klein was, smeekte je me om mijn mond te houden. Hoe ga ik nu bij bepaalde problemen een oplossing vinden? Je vond het een mooi idee, net als bij nonkel Johan, om een boom te planten in de Cévennes… dat gaan we doen. Op een rustig plaatsje met een prachtig uitzicht… Dus papa, ik laat je niet los, we zullen blijven praten…alvast bedankt en tot binnenkort…
Notre papa, opa…
Publié par atelierdumejanet
Pottenbakken is mijn passie. Op afspraak kunt u het atelier bezoeken. Welkom! Je suis passionnée par la poterie. Les portes de mon atelier sont ouvert au public sur rdv. Vous êtes les bienvenues! Pottenbakken is mijn passie. Mijn atelier staat open voor publiek op afspraak. Welkom! Voir tous les articles par atelierdumejanet
Dag Annelies, Mooie tekst, recht uit het hart. Heel veel sterkte!!! Dikke kus, Maïka
> Op 5-jul.-2015 om 15:36 heeft « Céramique, Keramiek Atelier du Méjanet » het volgende geschreven: > > >
J’aimeJ’aime
zeer mooi aangrijpend verhaal …
J’aimeJ’aime